تبلیغات
یـــــــــــــاوران اســـــــــــلام

یـــــــــــــاوران اســـــــــــلام
«اُنْظُرْ اِلی ما قالَ وَ لا تَنْظُرْ اِلی مَنْ قالَ»
نویسندگان


نخستین کسی که نبش قبر صحابه ؛ آن‌هم شهداء را رسم کرد، و بعد از خود به یادگار گذاشت، معاویةبن هند بود که دستور داد قبور شهدای احد را بشکافند.

پیروان معاویه دستور او را عملی کردند و در هنگام نبش قبر حضرت حمزه سلام الله علیها کلنگ به پای آن حضرت اصابت کرد و خون جاری شد.

محمد بن سعد در الطبقات الکبری می‌نویسد:

أَخْبَرَنَا شِهَابُ بْنُ عَبَّادٍ الْعَبْدِیُّ، قَالَ: أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ وَرْدٍ، عَنِ الزُّبَیْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: " لَمَّا أَرَادَ مُعَاوِیَةُ أَنْ یُجْرِیَ عَیْنَهُ الَّتِی بِأُحُدٍ كَتَبُوا إِلَیْهِ: إِنَّا لا نَسْتَطِیعُ أَنْ نُجْرِیَهَا إِلا عَلَى قُبُورِ الشُّهَدَاءِ "، قَالَ: " فَكَتَبَ: انْبُشُوهُمْ "، قَالَ: " فَرَأَیْتُهُمْ یُحْمَلُونَ عَلَى أَعْنَاقِ الرِّجَالِ كَأَنَّهُمْ قَوْمٌ نِیَامٌ، وَأَصَابَتِ الْمِسْحَاةُ طَرَفَ رِجْلِ حَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَانْبَعَثَتْ دَمًا "(الطبقات الكبرى ، ج 3، ص 10)

جابر بن عبد الله گوید: هنگامی که معاویه قصد کرد تا نهر خود را که در احد قرار داشت، جاری کند، عاملانش به او نامه نوشتند: این کار ممکن نیست؛ مگر این که آن را از روی قبور شهدا جاری کنیم. معاویه در جواب نوشت: قبور را نبش کنید (بشکافید). راوی گوید:
دیدم مردم از سر و کول هم دیگر بالا می‌رفتند (تا برای نبش قبر سبقت بگیرند) انگار که مردم در خواب بودند. در هنگام نبش قبر ، کلنگی به پای حضرت حمزه سلام الله علیه اصابت کرد و خون از آن جاری شد.


ابن جوزی نیز در كتاب «المنتظم فی تاریخ الملوك والأمم»، روایت را با همان سند نقل كرده است:

أخبرنا أبو بكر بن أبی طاهر قال أخبرنا الجوهری أخبرنا ابن حیویه أخبرنا ابن معروف أخبرنا الحسین بن الفهم حدثنا محمد بن سعد أخبرنا شهاب بن عباد حدثنا عبدالجبار بن ورد عن الزبیر عن جابر قال : لما أراد معاویة أن یجری عینه التی بأحد كتبوا إلیه إنا لا نستطیع أن نجریها إلا على قبور الشهداء فكتب انبشوهم فقال فرأیتهم یحملون على أعناق الرجال كأنهم قوم نیام وأصابت المسحاة طرف رجل حمزة فانبعثت دما.(ابن الجوزی الحنبلی، جمال الدین ابوالفرج عبد الرحمن بن علی بن محمد (متوفاى 597 هـ)، المنتظم فی تاریخ الملوك والأمم، ج 3، ص 183، ناشر: دار صادر - بیروت، الطبعة: الأولى، 1358.)

در نقل دیگر ابن جوزی در كتاب فوق و كتاب «صفة الصفوة»، معاویه به كارگزارش در مدینه دستور داد که نهری را به سوی احد جاری کنند. وقتی عاملش گفت که جریان نهر تنها از طریق قبور شهداء امکان پذیر است، و از راه دیگر ممكن نیست، بازهم معاویه دستورش را تکرار کرد و گفت آن را اجرا کند:

أخبرنا عبدالرحمن بن محمد قال أخبرنا عبدالعزیز بن علی قال أخبرنا المخلص قال أخبرنا البغوی قال حدثنا عبدالأعلى بن حماد قال حدثنا عبدالجبار بن الورد قال سمعت أبا الزبیر یقول سمعت جابر بن عبدالله یقول: كتب معاویة إلى عامله بالمدینة أن یجری عینا إلى أحد فكتب إلیه عامله إنها لا تجری إلا على قبور الشهداء قال فكتب إلیه أن أنفذها قال فسمعت جابر بن عبدالله یقول فرأیتهم یخرجون على رقاب الرجال كأنهم رجال نوم حتى أصابت المسحاة قدم حمزة فانبعث دما.(المنتظم  ج 3 ، ص 183)



وعنه قال كتب معاویة إلى عامله بالمدینة أن یجری عینا إلى أحد فكتب إلیه عامله إنها لا تجری إلا على قبور الشهداء قال فكتب إلیه أن أنفذها قال فسمعت جابر بن عبد الله یقول فرأیتهم یخرجون على رقاب الرجال كأنهم رجال نوم حتى أصابت المسحاة قدم حمزة فانبعث دما.(ابن الجوزی الحنبلی، عبد الرحمن بن علی بن محمد أبو الفرج (متوفای 597 هـ)، صفة الصفوة، ج1، ص377، تحقیق: محمود فاخوری - د. محمد رواس قلعه جی، دار النشر : دار المعرفة - بیروت، الطبعة: الثانیة 1399 - 1979)

تردیدی نیست که هدف معاویه از این کار تنها و تنها به خاطر کینه او از حضرت حمزه سلام الله علیها بوده ؛ به حدی که شعله‌های این کینه بعد از سالها و حتی بعد از شهادت آن حضرت نیز خاموش نشده است.


ابن تیمه حرانی، پیشوای وهابیت نیز به این حقیقت تلخ اعتراف كرده و این دستور ننگین معاویه را با افتخار تمام نقل كرده است:

وهذه العیون التى تسمى عیون حمزة إنما أحدثها معاویة فى خلافته وأمر الناس بنقل الشهداء من موضعها فصاروا ینبشونهم وهم رطاب لم ینتنوا حتى أصابت المسحاة رجل أحدهم فانبعثت دما.(ابن تیمیه الحرانی الحنبلی، ابوالعباس أحمد عبد الحلیم (متوفاى 728 هـ)، كتب ورسائل وفتاوی شیخ الإسلام ابن تیمیة، ج 21، ص61، تحقیق: عبد الرحمن بن محمد بن قاسم العاصمی النجدی، ناشر: مكتبة ابن تیمیة، الطبعة: الثانیة.)

این نهر های را كه «نهرهای حمزه» نامیده می شد، معاویه در زمان خلافتش احداث كرد و به مردم دستور داد تا اجساد شهدا را از مسیر نهر انتقال دهند. مردم به دستور او نبش قبر نمودند در حالی كه تر و تازه بودند و مثل آنهایی نبودند كه از میان رفته باشند، تا این كه در هنگام نبش، كلنگ به پای یكی از شهدا برخورد كرد و خون از آن جوشید. 



طبقه بندی: احادیث،
[ پنجشنبه 7 خرداد 1394 ] [ 04:57 ب.ظ ] [ Arbabi . ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By Weblog Skin :.
درباره وبلاگ


بازدیدکنندگان
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
امکانات وب
آیه قرآن تصادفی